«Το όνομά μου είναι Adiza και είμαι 28 ετών. Από την πατρίδα μου, τη Γκάνα, έφυγα πριν τρία χρόνια γιατί δεν ήμουν ελεύθερη να ζήσω όπως επιθυμούσα. Ο σύντροφός μου ήταν Χριστιανός και εγώ Μουσουλμάνα. Ο γονείς μου δεν το δέχθηκαν. Όπως δεν δέχθηκαν το γεγονός ότι είχα σύντροφο άλλο από αυτόν που είχαν βρει για εμένα. Ήθελαν να με παντρέψουν με κάποιον άντρα πολύ μεγαλύτερό μου.
Αποφασίσαμε να φύγουμε με τον σύντροφό μου και να έρθουμε στην Ελλάδα. Όταν φτάσαμε στη Νιγηρία εγώ κατάφερα να πάρω τη βίζα, εκείνος όμως όχι. Αναγκαστήκαμε να χωρίσουμε: εκείνος δεν μπορούσε ούτε να με ακολουθήσει στην Ευρώπη, ούτε να γυρίσει πίσω: η οικογένειά μου τον έψαχνε παντού.
Κατάφερα να φτάσω στην Ελλάδα τον Φεβρουάριο του 2020. Στο αεροδρόμιο μου έκαναν πολλές ερωτήσεις, όχι μόνο σε μένα αλλά και σε άλλους ανθρώπους από την Αφρική. Μετά από πολλές ώρες με άφησαν, πήρα το λεωφορείο και έφτασα στο κέντρο της Αθήνας. Δεν ήξερα κανέναν. Νοίκιασα ένα ξενοδοχείο και άρχισα να περιφέρομαι στην πλατεία Αμερικής και να αναζητώ πληροφορίες για το τί μπορώ να κάνω και πού μπορώ να μείνω. Συνάντησα πολλούς ανθρώπους, ο ένας με έστελνε στον άλλον. Τελικά βρέθηκε ένας ευγενικός άντρας, ο οποίος μου παραχώρησε ένα δωμάτιο να μείνω. Εκεί έμεινα ενάμιση χρόνο. Εν μέσω καραντίνας, προσπαθούσα να βρω δουλειά – φυσικά ήταν αδύνατον. Ενώ ήμασταν κλεισμένοι μέσα στο σπίτι άρχισα να ψάχνω τις διαδικασίες για το άσυλο. Ένας γνωστός μού είπε ότι θα είναι πολύ δύσκολη η διαδικασία, γιατί η Γκάνα θεωρείται ασφαλής χώρα. Ωστόσο, με βοήθησε. Στο διάστημα αυτό, έμεινα έγκυος από κάποιον, που πριν μάθει για την εγκυμοσύνη, έφυγε για τη Γερμανία. Γέννησα τον Νοέμβριο του 2020.
Λόγω καραντίνας στο μαιευτήριο, αφού γέννησα, οι νοσοκόμες μού πήραν το μωρό για τρεις ημέρες. Δεν καταλάβαινα τι γινόταν, ήμουν απελπισμένη. Δεν καταλάβαινα τη γλώσσα, ούτε τί συνέβαινε. Προσπαθούσα με το Google translate να συνεννοηθώ. Μου έφεραν το μωρό τη μέρα που θα έβγαινα. Πήγαμε σπίτι – ο άντρας που μου παραχωρούσε το δωμάτιο ήταν πολύ γενναιόδωρος, μου έφερνε συχνά φαγητό. Κάποιοι γνωστοί και μια οργάνωση μου έδωσαν ρούχα για μένα και το μωρό, και πάνες. Δεν είχα καθόλου χρήματα. Ευτυχώς ήμουν τυχερή γιατί θήλαζα, τουλάχιστον το μωρό μου είχε τροφή. Τα καταφέραμε και ζήσαμε.
Ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος της ζωής μου. Άρχισα να ψάχνω στο ίντερνετ για άλλες οργανώσεις και τους τρόπους που μπορώ να λάβω βοήθεια. Έτσι βρήκα και τη HumanRights360. Με βοήθησαν με τα πάντα, από το πιστοποιητικό γέννησης του παιδιού μέχρι τη διαδικασία και τα έγγραφα για το άσυλο. Με βοήθησαν επίσης να βρω δουλειά, το οποίο είναι πολύ σημαντικό γιατί, ως μόνη μητέρα, αντιμετώπιζα πάρα πολλές δυσκολίες. Μου πρότειναν δουλειά σε ένα κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας και δέχθηκα αμέσως. Το να εργάζομαι είναι ο μόνος τρόπος για να είμαι ανεξάρτητη και να μπορώ να μεγαλώσω το παιδί μου.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που δούλευα. Στη Γκάνα εργαζόμουν πολλά χρόνια σε μια μεγάλη εταιρεία και στη συνέχεια, ως ελεύθερη επαγγελματίας, έφτιαχνα αρτοσκευάσματα. Εδώ στην Ελλάδα όμως, ήταν η πρώτη δουλειά που έκανα. Και ήταν πολύ καλή εμπειρία. Η συνέντευξη πήγε πολύ καλά και μου πρότειναν εποχιακή εργασία την οποία αποδέχθηκα. Έτσι εργάστηκα εκεί από τον Απρίλιο μέχρι και το Νοέμβριο του 2022. Φέτος μου έκαναν ξανά πρόταση να εργαστώ εκεί και δέχθηκα, αν και είχα και άλλες προσφορές. Ξεκίνησα τον Μάρτιο. Είμαι πολύ χαρούμενη που επέστρεψα, έχουμε μια εξαιρετική ομάδα. Επίσης, είναι κοντά στο σπίτι μου, το οποίο είναι επίσης σημαντικό λόγω του παιδιού, ειδικά για τις μονογονεϊκές οικογένειες. Πέρσι, όσο εργαζόμουν στο ξενοδοχείο, πλήρωνα μια κυρία να προσέχει τη μικρή. Φέτος την έστειλα σε έναν ιδιωτικό παιδικό σταθμό. Όταν έχω πρωινή βάρδια είναι καλά, γιατί περνάμε το απόγευμα μαζί. Όταν δουλεύω όμως απόγευμα, την παίρνω από το σταθμό και την αφήνω σε μια συνάδελφο να τη προσέχει μέχρι το βράδυ που γυρίζω. Ευτυχώς μένουμε κοντά.
Πέρασα πολύ δύσκολα, όμως η ζωή μου άλλαξε. Εδώ έχω βρει ηρεμία και ισορροπία. Προσπαθώ να κρατήσω επαφή με τους γονείς μου, η απόσταση απαλύνει τον πόνο. Εξάλλου, ό,τι και να έγινε, είμαστε οικογένεια. Χτίζω μια καλή ζωή στην Ελλάδα, σε σύγκριση τουλάχιστον με τη ζωή μου στη Γκάνα. Αγαπώ τη ζαχαροπλαστική, θα ήθελα πολύ να μπορέσω να μάθω περισσότερα για την ευρωπαϊκή και ελληνική κουζίνα, να πάω σχολείο, να σπουδάσω.. είναι δύσκολο βέβαια να συνδυάσεις εργασία και σπουδές, όταν έχεις ένα μικρό παιδί και είσαι μονογονέας.. Ίσως καταφέρω να ξεκινήσω τουλάχιστον με κάποια βραχυπρόθεσμα μαθήματα, το διάστημα που μένω εκτός εργασίας, καθώς η δουλειά μου στο ξενοδοχείο είναι εποχιακή. Θα το ήθελα πολύ.»
Το πρόγραμμα “Εξασφαλίζοντας την ένταξη προσφύγων και μεταναστών – αναπτύσσοντας ένα δημιουργικό πλάνο για μια αυτόνομη ζωή” της HumanRights360 χρηματοδοτείται από το Kahane Foundation και εκπονείται στο κέντρο ένταξης EchoHub στην Κυψέλη. Mέσα στο 2022 βρήκαν νόμιμη εργασία 65 άτομα, πραγματοποιήθηκαν περισσότερες από 80 συνεδρίες νομικής συμβουλευτικής και περισσότερες από 721 συνεδρίες απασχολησιμότητας, υποστηρίχθηκαν 185 άτομα στην έκδοση απαραίτητων εγγράφων και εξασφαλίστηκαν 67 κάρτες ανεργίας για επωφελούμενούς μας.
